Acto en Vigo: Presentación do programa cubano “Yo, si puedo”

YO, SI PUEDO é un programa cubano de alfabetización que ten aprendido a leer e escribir a milleiros de persoas en América Latina.

Dende fai uns anos este programa está funcionando en Sevilla, permitindo que centos de sevillanos adultos das barriadas mais humildes aprendan a leer e escribir.

O vindeiro luns 13 na Galeria Sargadelos de Vigo ás 19:30 horas, OSPAAAL e o PCG presentan este programa en Vigo cos responsables do programa en Sevilla e os asesores cubanos do mesmo . Unha oportunidade para dar a coñecer o primeiro caso de cooperación SUR-NORTE no estado Español.

O inmigrante cubano que sabía demasiado

O inmigrante cubano Noel Esteban Toro saltou aos medios porque, tras recibir a orde de expulsión por parte do goberno español, ameazou con suicidarse ante as cámaras, xa que se regresa a Cuba -di- será fusilado, ao ser testemuña de feitos moi graves… ¿Que será?

Ref: http://www.cubainformacion.tv/

Manifestación de solidariedade con Cuba: Entrevista a Carlos Portomeñe, Secretario Xeral do PCG

Esquerda Unida rexeita con rotundidade a instrumentalización dos dereitos humanos que o lobby neoliberal está a desenvolver contra Cuba mediante unha campaña mediática de desinformación masiva

EU, QUE PARTICIPARÁ ACTIVAMENTE CON FAIXA PROPIA NA MANIFESTACIÓN EN SOLIDARIEDADE CON CUBA, FAI UN CHAMAMENTO Á CIDADANÍA ALTERNATIVA E TRANFORMADORA A PARTICIPARES NA MOBILIZACIÓN

ESQUERDA UNIDA AFIRMA QUE EN CUBA SE RESPECTAN OS DEREITOS HUMANOS, COMO RECOÑECE A PRESTIXIOSA ONG AMNISTÍA INTERNACIONAL

Esquerda Unida participará activamente con faixa propia na manifestación en solidariedade con Cuba convocada pola Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil”. A nosa organización fai un chamamento a toda a cidadanía alternativa e transformadora de galiza, a participares na manifestación que sairá da compostelá praza da Alameda o domingo 18 de abril as 12:30 h.

Desde EU consideramos deplorable o cinismo que mostra a dereita europea ao pretender instrumentalizar a morte de Orlando Zapata para manter a Posición Común ante Cuba. A mesma dereita que agora clama polos dereitos humanos é a que impediu a condena por parte do Parlamento Europeo do golpe de estado en Honduras, a que non se pronuncia ante as violacións dos dereitos humanos en Colombia cos continuos asasinatos de sindicalistas e a aparición da maior fosa común, a que mira para outro lado ante o sufrimento do pobo saharauí ou as vítimas civís no conflito de Afganistán.

A Posición Común foi aprobada pola dereita europea en 1996 baixo Presidencia española de José María Aznar e imposibilita unha relación integral e aberta coas autoridades cubanas sobre a base dun interese recíproco. A República de Cuba manifestou reiteradamente que no marco dun diálogo entre soberanos e iguais, sen condicións, segue aberta a debater sen limitacións sobre calquera cuestión de interese mutuo, incluíndo os dereitos humanos.

Esquerda Unida esixe que se retire a Posición Común da UE con Cuba, porque supón un trato de excepción que a UE non ten con ningún outro país. É necesario acabar coa Posición Común para permitir un diálogo político que contribúa ao desenvolvemento bilateral coa esixencia de acabar co bloqueo imposto pola administración norteamericana que contraviene as resolucións das Nacións Unidas.

A pesar da presión mediática que o poder do capital pretende inculcarnos, Esquerda Unida afirma que en Cuba se respetan os dereitos humanos. A prestixiosa ONG Amnistía Internacional recoñece que en cuba non se comenten delitos como asasinato político, tortura, desaparicións, secuestro ou tráfico de seres humanos. Así mentres Cuba forma parte, por quinto ano consecutivo de Consello de Dereitos Humanos da Nacións Unidas co apoio dos países do terceiro mundo, EEUU quedou fóra.

Esquerda Unida entende que o modelo político, social e económico cubano, aínda que non sexa perfecto e poida ser mellorado en moitos aspectos, é máis xusto eticamente, máis democrático politicamente e máis sostible social e ecoloxicamente que o que ofrece a sociedade capitalista. Para comprender a nosa posición é necesario desposuírse dos prexuízos inculcados polo poder mediático e acudir ás fontes de datos fidedignas, así podemos afirmar que:

Cuba non é unha ditadura

O pobo cubano aprobou en 1976, co voto favorable do 97% do electorado, unha constitución democrática que recoñece e garante os dereitos fundamentais amparados na declaración universal dos dereitos humanos e é na actualidade unha das máis avanzadas do mundo. Cuba celebra eleccións cada 5 anos na que non se presentan partidos políticos senón que hai libre concorrencia de candidatos, que son propostos polas asembleas populares de cada ámbito ao estilo da democracia asemblearia da Revolución francesa.

Cuba non está no limiar da pobreza

A pesar de levar medio século de bloqueo, segundo o informe do programa para o desenvolvemento de Nacións Unidas elaborado en 2006, Cuba ocupa o posto 50 en desenvolvemento humano elevado sobre un total de 177 países estudados. Segundo UNICEF Cuba é o único país de América latina que erradicou a desnutrición infantil e ostenta a taxa de mortaldade máis baixa, máis ata que a de EEUU. Ademais exhibe a esperanza de vida máis alta (78 anos) entre os países do chamado terceiro mundo.

As Nacións Unidas recoñeceron que Cuba dispón dun dos mellores sistema de saúde e educativo do mundo, de carácter público, gratuíto e universal. O analfabetismo está erradicado desde 1961. A nivel cultura, en Cuba edítanse 80 millóns de libros e ródanse 6 películas ao ano, existen 11.000 instalacións deportivas gratuítas e 65 escolas de arte.

Cuba é sostible medioambientalmente

Segundo o informe presentado en Pequín en 2006 pola asociación ecoloxista WWF-Adena, Cuba é o único país que cumpre cos criterios mínimos para a sustentabilidade ecolóxica.

Cuba é solidaria

Cuba é un dos países máis comprometidos co terceiro mundo, con máis de 271.000 cooperantes, sendo o país do mundo que máis médicos achega ao programa de Nacións Unidas contra a SIDA, triplicando os achegados por EEUU e a UE xuntos.

Gabinete de Prensa
Secretaría de Comunicación
Executiva Nacional de Esquerda Unida

59 segundos: Cuba

Como converter uns empuxóns ás Damas de Branco na “maior represión habida en Cuba”

Vídeo que analiza a manipulación mediática en contra de Cuba.

Carlos Portomeñe e Rubén Pérez do Comité Executivo do Partido Comunista de Galicia inician o Luns unha visita oficial a República de Cuba

A delegación estará composta por Carlos Portomeñe, secretario xeral e Rubén Pérez, responsable de movemento obreiro e coordenador local de EU-Vigo. A delegación, que viaxará a illa entre o 15 e o 25 de marzo, ten artellado un calendario de traballo que inclúe dende unha xuntanza de traballo no comité central do PARTIDO COMUNISTA DE CUBA ate a asistencia a un debate de elección de candidatos no importante proceso electoral que se iniciou na illa recentemente, pasando pola presentación na cidade da Habana do documental TEMPO DA MEMORIA producido polo FORO POLA MEMORIA e dirixido por Jorge Gil sobre a vida do dirixente comunista Xosé Gomez Gayoso asasinado polo franquismo en 1948.

Ademáis visitará o hospital pediátrico de Tarará donde dende 1896 se atenderon a máis de 24.000 nenos afectados polo accidente nuclear de Chernovil.

Carlos Portomeñe, secretario xeral do PCG, suliñou a importancia da visita, nun contexto político de grave acoso diplomático a Cuba por parte da U.E. e do goberno español, como exemplo da solidariedade dos comunistas galegos con Cuba e o seu proceso revolucionario.

Secretaría de Comunicación do PCG

Declaracion da Asemblea Nacional do Poder Popular da Republica de Cuba

Logo dunha campaña concertada por poderosas empresas mediáticas, fundamentalmente de Europa, que atacaron ferozmente a Cuba, o Parlamento Europeo acaba de aprobar, logo dun sucio debate, unha resolución de condena contra o noso país que manipula sentimentos, tergiversa feitos, esgrime mentiras e oculta realidades.

O pretexto utilizado foi a morte dun recluso, sancionado primeiro por delito común e logo manipulado por intereses norteamericanos e a contrarrevolución interna, quen por vontade propia negouse a inxerir alimentos a pesar das advertencias e a intervención dos especialistas médicos cubanos.

Este feito lamentable non pode ser utilizado para condenar a Cuba aducindo que puido evitar unha morte. Se nun campo o noso país non ten que defenderse con palabras, pois a realidade é irrefutable, é no da loita pola vida dos seres humanos, xa sexan nacidos en Cuba ou noutros países. Un só exemplo é a presenza dos médicos cubanos en Haití, desde once anos antes do terremoto de xaneiro último, silenciada pola prensa hegemónica.

Detrás desa condena hai un profundo cinismo. Cantas vidas de nenos perdéronse nas nacións pobres pola decisión dos países ricos, representados no Parlamento Europeo, de non cumprir os seus compromisos de axuda ao desenvolvemento. Todos sabían que era unha sentenza de morte masiva, pero optaron por preservar os niveis de malgaste e ostentación dun consumismo a longo prazo suicida.

Ofende aos cubanos tamén ese intento de darnos leccións, en momentos en que en Europa se reprimen a inmigrantes e desempregados, mentres aquí o pobo libremente, en reunións de veciños propón aos seus candidatos para as eleccións municipais, libremente e sen intermediarios.

Non teñen moral aqueles que participaron ou permitiron o contrabando aéreo de detidos, o establecemento de cárceres ilegais e a práctica de torturas, para avaliar a un pobo agredido e brutalmente bloqueado.

Condena tan discriminatoria e selectiva, só pode explicala o fracaso dunha política incapaz de pór de xeonllos a un pobo heroico. Nin a Lei Helms Burton, nin a Posición Común europea, xurdidas no mesmo ano, nas mesmas circunstancias e con iguais propósitos, ambas as lesivas á nosa soberanía e dignidade nacionais, teñen o máis mínimo futuro, pois os cubanos rexeitamos a imposición, a intolerancia e a presión como norma nas relacións internacionais.

Asemblea Nacional do Poder Popular da República de Cuba.
11 de marzo de 2010.

Cuba vacúa a medio millón de nenos contra o poliomielitis

A Illa ten os indicadores máis baixos de mortalidade infantil en América

Guillermo Nova | La República | La Habana

Máis de medio millón de nenos cubanos serán vacinados contra a poliomielitis, nunha campaña que comezou hoxe en toda Cuba na súa primeira etapa e estenderase ata o 11 de marzo.

Neste período uns 360.000 menores de tres anos recibirán unha dose oral de inmunógeno, en dúas pingas, mentres que nunha segunda fase será fornecida unha segunda dose a uns 145.000 nenos de nove anos aos que se lles reactivará a vacina, segundo informou o doutor Miguel Anxo Galindo, asesor do Programa Nacional de Inmunización do Ministerio de Saúde Pública.

Galindo alertou que a vacina non debe ser administrada aos nenos que teñan febre alta, vómitos ou diarreas, nin pode inxerirse auga 30 minutos antes e despois, porque o cloro dese vital líquido inactiva a vacina.

Desde que o goberno revolucionario cubano emprendeu en 1962 estas campañas erradicáronse cinco enfermidades prevenibles de vacinas, como a poliomielitis, difteria, sarampión, rubéola e tose ferina.

Ademais o médico cubano destacou que tamén se eliminaron o tétanos neonatal, a síndrome de rubéola congénita e a meningoencefalitis posparotiditis, e deixaron de constituír problemas de saúde en Cuba o tétanos e o haemophilus influenzae, axente bacteriano causante de meninxite e pneumonías nos menores de idade.

Grazas ao desenvolvemento científico que ten Cuba nesta materia na actualidade os nenos cubanos son protexidos contra 13 enfermidades con 11 vacinas, o cal sitúa á Illa cos indicadores máis baixos de mortalidade infantil en América.

Ref: http://www.larepublica.es/spip.php?article18929

O DOURADO CUBANO

Rubén Pérez Coordenador local de Esquerda Unida en Vigo
Un turista en Cuba establece unha conversación cun cidadán cubano na Habana. En certo momento, alentado xa o autóctono pola rápida confianza que se toman os orixinais do Caribe, interrompe ao turista e, sacando do peto un recorte do xornal, dille:

-Oe irmán, quería ensinarche isto que levo desde fai tempo reflexionando

O turista observa o anaco de papel e interpreta que se trata dunha páxina de breves dun xornal de tirada nacional español. O cubano sinálalle especialmente un anuncio do mesmo que pon “muller executiva española paga por sexo” acompañado dun teléfono.

-¡Isto é o paraíso!,- di o cubano emocionado- levo tempo querendo ir a España e chamar a esta señora.

O turista ao principio cala. Prefire non desilusionar ao cubano, porque este, sen darse conta, está recibindo a súa primeira dose de realidade. Desa realidade que mostra que o capitalismo, como os anuncios de contactos na prensa, MENTEN. Logo reflexiona que o seu silencio pode provocar unha fuxida despavorida ao dourado do sexo pagado por ricas executivas que é España e explícalle que é un fraude, que o teléfono é un teléfono de tarificación especial e que a executiva será un administrativo ou teleoperador dunha compañía con sede nun baixo comercial calquera.

O cubano indígnase:

- ¡Pero isto non pode ser! Como van aparecer fraudes deste tipo nun DIARIO OFICIAL?, non irmán, ti non queres que vaia ao teu país porque sabes da fogosidade dos cubanos.!

O turista vese incapaz de explicarlle que en España os diarios non son oficiais como o Granma, senón expresión de oligopolios económicos con múltiples intereses prioritarios antes que verificar a veracidade dos anuncios de contactos ou a moralidade da súa inserción. E non quere moito menos explicarlle quen é Dinio e a súa homérica vida.

Esta historia real cóntama onte un compañeiro como anécdota simpática tomando un viño. Todos podémonos rir da inxenuidade coa que unha persoa dun país como Cuba ten ante os cantos de serea que aquí recibimos todos os días.

Esencialmente isto é o que preocupa do que pasa en Cuba. Á illa, como botellas arrastradas pola marea, chegan miles de cantos de serea, en forma de automóbiles caros no canto de antiguallas dos 50, de teléfonos móbiles, de roupa cara, de restaurantes de luxo, de mulleres caucásicas ofrecendo sexo por diñeiro. De vida de luxo sen traballo, sen esforzo. De festas infinitas nese dourado cubano que tamén é Miami.

Que máis dá ter a taxa de analfabetismo máis baixa do continente, o coeficiente de médicos máis alto por habitante, a mortalidade infantil por baixo das grandes potencias mundiais, o equilibrio ambiental máis estable segundo a ONU, o alimento e a vivenda asegurada nun continente onde iso é un luxo e polo tanto un privilexio de poucos. Todo iso no prato da balanza non pesa o que no outro prato deixa un bo “polvo” pagado por unha branca executiva.

Confío que este cubano algún día comprenda que ese dourado anhelado, cabe, como dixo o seu compatriota José Martí sobre as verdades elementais, na á dun colibrí.

Tan só niso.
Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 35 segidores

%d bloggers like this: